Anthonette Cayedito – zaginięcie 9-latki i przerażający telefon po pomoc

Noc z 5 na 6 kwietnia 1986 roku w miasteczku Gallup w stanie Nowy Meksyk miała być kolejnym zwyczajnym momentem w życiu dziewięcioletniej Anthonette Cayedito. Zamiast tego stała się początkiem jednej z najbardziej zawiłych i niepokojących amerykańskich zagadek kryminalnych. Mimo upływu czterdziestu lat od momentu, gdy dziewczynka bez śladu zniknęła ze swojego pokoju, pytania o to, co wydarzyło się w mieszkaniu przy Arnold Circle, nadal pozostają bez odpowiedzi. Od przerażającego telefonu alarmowego po mroczne wątki w rodzinnej historii – ta historia ukazuje kulisy śledztwa, w którym granica między prawdą a kłamstwem zacierała się z każdym rokiem.

Kim była Anthonette Cayedito?

Anthonette Christine Cayedito urodziła się 25 grudnia 1976 roku. Pochodziła z rodziny o korzeniach rdzennej ludności Navajo oraz włoskich. Wychowywała się w Gallup – miejscowości graniczącej z rezerwatem Navajo Nation. Po rozstaniu rodziców jej matka, Theresa „Penny” Cayedito, przejęła opiekę nad Anthonette oraz dwiema młodszymi siostrami: Wendy i Senidą.

W trudnych warunkach domowych to właśnie najstarsza z sióstr naturalnie przejęła rolę opiekunki. Jak wspominali bliscy, już jako sześciolatka potrafiła przygotowywać posiłki dla rodzeństwa, prasować ubrania do szkoły i pomagać w codziennych obowiązkach. Młodsza siostra opisywała ją po latach jako osobę ze złotym sercem. Mimo obciążeń domowych Anthonette świetnie radziła sobie w czwartej klasie szkoły podstawowej Lincoln Elementary School, była wzorową uczennicą i sportową stypendystką, wyróżnioną nagrodą Presidential Fitness Award. Bliscy nazywali ją pieszczotliwie „Wiewiórką” i pamiętali jej miłość do fioletowego koloru oraz muzyki Michaela Jacksona.

Feralna noc z 5 na 6 kwietnia 1986 roku

Sobotni wieczór nie zapowiadał tragedii. Penny Cayedito wyszła z domu przy 204 Arnold Circle 9, zostawiając córki z opiekunką. Wróciła około północy, odesłała nianię i położyła się w sypialni, gdzie zwykle spały też jej dzieci.

Według późniejszej relacji matki, Anthonette obudziła się po jej powrocie i obie rozmawiały do około 3:00 w nocy. W tym samym czasie pod domem pojawił się znajomy Penny, Ronald Perry, który po wcześniejszej kłótni w barze pukał do drzwi i okien, lecz nikt mu nie otworzył. O poranku, około 7:00, matka zorientowała się, że dziewczynki nie ma w łóżku.

Proceduralny chaos i pierwsze błędy śledczych

Reakcja służb w 1986 roku nie była natychmiastowa – oficjalne poszukiwania ruszyły dopiero w poniedziałek, dobę po zniknięciu dziecka. Trzydniowa akcja okazała się bezskuteczna. Główne błędy i utrudnienia obejmowały:

• Zniszczenie śladów wokół domu przez osoby postronne przed przybyciem policji.
• Bezradność psów tropiących, które nie podjęły zapachu.
• Brak śladów siłowego wejścia czy walki w mieszkaniu.
• Bardzo opóźnione – bo wykonane dopiero po czterech dniach – szczegółowe oględziny lokalu.

W chwili zniknięcia Anthonette miała na sobie różową koszulę nocną. Na miejscu zostały jej buty i inne ubrania, co sugerowało, że opuściła dom boso i w pośpiechu.

„Nazywam się Anthonette” – przerażający telefon z Albuquerque

12 kwietnia 1987 roku, czyli niemal dokładnie rok po zaginięciu, na policję w Gallup wpłynęło zgłoszenie, które wstrząsnęło śledczymi. Dyspozytor odebrał 40-sekundowe połączenie od młodej dziewczyny. Rozmowa miała dramatyczny przebieg: najpierw przedstawiła się jako Anthonette Cayedito i powiedziała, że jest w Albuquerque, po czym w tle rozległ się wściekły głos mężczyzny krzyczącego: „Kto ci pozwolił używać telefonu?!”, a następnie słychać było szarpaninę i krzyk, zanim połączenie przerwano.

Zbyt krótki czas rozmowy uniemożliwił namierzenie lokalizacji telefonu. Matka, odsłuchując taśmę, była pewna, że to głos jej córki. Zaskakujący był jednak fakt, że wybrano bezpośredni numer stacjonarny do komisariatu, co wymagało od dzwoniącego konkretnej wiedzy.

Kolejne pukanie do drzwi i postać „wujka Joego”

Przez lata śledczy zakładali, że dziewczynka wyszła z domu sama. Jest to dziwne, biorąc pod uwagę późniejszy telefon, który sugerował porwanie, ale taka była główna hipoteza detektywów. Dopiero w 1991 roku młodsza siostra zaginionej, Wendy, złożyła nowe wstrząsające zeznania.

Wendy wyznała, że tamtej nocy słyszała drugie pukanie do drzwi. Anthonette podeszła do nich, zapytała, kto tam, a z ciemności usłyszała odpowiedź: „Wujek Joe”. Przekonana, że to członek rodziny, uchyliła drzwi. W tym momencie do środka wdarło się dwóch mężczyzn, którzy siłą wciągnęli ją do brązowej furgonetki. Wendy milczała latami ze strachu. Choć wskazany przez nią mężczyzna posiadał alibi i został wykluczony, śledczy uznali, że porywacze celowo użyli znanej dziecku tożsamości.

Tropy z innych stanów i mroczna hipoteza

W kolejnych latach napływały setki doniesień o tym, że ktoś widział dziewczynkę – m.in. w Teksasie, Missouri czy Nevadzie. Szczególnie głośna była historia z Carson City z 1991 roku, gdzie kelnerka odnalazła pod talerzem serwetkę z rozpaczliwą prośbą: „Pomóż mi” i „Zadzwoń na policję”, napisaną przez nastolatkę przebywającą z podejrzaną parą.

Największy szok nadszedł jednak w 1994 roku podczas przesłuchania Penny Cayedito przez FBI. Matka przyznała wówczas, że to ona mogła nakazać dziewięciolatce otworzenie drzwi w środku nocy, po czym rzuciła pod adresem śledczych przerażające pytanie: „A co, jeśli ja i Emo to zrobiliśmy, czy oboje pójdziemy do więzienia?”. Mężczyzną tym był Emiliano „Emo” Gardella, bliski znajomy rodziny, który przed zaginięciem obdarowywał Anthonette prezentami.

Choć podejrzewano matkę o sprzedaż własnego dziecka, z powodu braku twardych dowodów nigdy nie postawiono jej zarzutów. Wskazywano na trudną sytuację materialną i życiową Penny, która zmagała się z problemami alkoholowymi i samotnie wychowywała trójkę dzieci w ubogim regionie. Kobieta zmarła w 1999 roku, zabierając sekret do grobu. Mimo upływu dziesięcioleci, sprawa Anthonette Cayedito wciąż pozostaje oficjalnie otwarta w archiwach FBI. Bliscy oraz „internetowi detektywi” nie tracą nadziei na rozwikłanie tej mrocznej zagadki.